Hz. Ali (k.v.) namaza duracaðý vakit benzi sararýr ve vücudu titrerdi.

            “Size ne oluyor. Ya Emire’l-Mü’minin?”  diye sorduklarýnda:

            “Allahü Teala’nýn, yerlere, daðlara ve göklere arz edip de onlarýn kabulünden kaçýndýklarý ve benim boynuma aldýðým ilahi emaneti teslim zamaný gelmiþtir, naýl korkmamayým?” diye cevap verirdi.

            Abdest alýrken rengi solardý. Bunun sebebini sorduklarýnda:

            “Kimin huzuruna çýkmak için hazýrlandýðýmý bilmiyor musunuz?” diye cevap verirdi.

            Hatem-i Esam (r.a.)’a namazýndan sorulduðunda :

            “Vakit yaklaþýnca güzelce abdestimi alýr, namaz kýlacaðým yere gider, orada oturur, kendimi maddi ve manevi olarak hazýrlar, aklýmý baþýma alýr, sonra namaz için ayaða kalkarým. Kabe’yi iki kaþým arasýna, Sýrat’ý ayaklarýmýn altýna, cenneti saðýma, cehennemi soluma alýr, Azrail’i arkamda ve bu namazý son namazým diye kabul eder, korku ve ümit ile Rabbü’l-alemin’in huzurunda durur, tahkik ile tekbir alýr, aðýr aðýr ve manasýný düþünerek Kur’an okurum, tevazu ile rüku eder, huþu ile secdeye kapanýrým. Sað ayaðýmý diker, sol ayaðýmý yatýrýr, üzerine otururum. Namazýmý ihlas ile kýlarým. Ondan sonra da yine kabul olup olmadýðýný bilemem.” diye cevap vermiþtir.

Harun Reþid bir Ramazan günü Behlül'e tembih etti:

- Akþam namazýnda camiye git, namaza gelen herkesi iftara davet et.

Akþam oldu, namaz kýlýndý, namazdan sonra Behlül 5-10 kiþilik bir grupla çýka geldi. Harun Reþid þaþýrdý:

- Behlül bunlar kim? Ben sana namaza gelen herkesi saraya iftara çaðýr diye tembih etmedim mi? Sen o kadar cemaatin arasýndan bir sofralýk bile adam getirmemiþsin..

- Efendimiz, siz bana camiye gelenleri deðil, namaza gelenleri iftara çaðýr dediniz. Namazdan sonra bendeniz cami kapýsýnda durdum, çýkan herkese hocanýn namaz kýldýrýrken hangi sureyi okuduðunu sordum. Onu da yalnýz bu getirdiðim kiþiler bildi. Camiye gelen çoktu ama namaza gelen demek ki yalnýz bunlarmýþ.

http://hikaye.ihya.org/kissadanhisseler.php?t2=oku&an=&sn=1561#ihya-1561

Bayezid-i Bestami(k.s) Hazretlerini, bir gece uyku bastýrýp, sabah namazýna uyanamadý. Sabahleyin namazýný kaza edip o kadar aðladý ve inledi ki, sonunda kendisine ilham olundu ve þöyle dendi:
-"Ey Bayezid, bu günahýný affeyledim. Bu piþmanlýk ve aðlamana da, ayrýca yetmiþ bin namaz sevabý ihsan eyledim."
Aradan bir müddet geçtikten sonra onu, yine uyku bastýrdý. Þeytan gelip Bayezid-i Bestami(k.s.) Hazretleri'nin mübarek ayaðýndan tutarak uyandýrdý ve;
-"Kalk namazýn geçmek üzeredir." dedi. Bayezid-i Bestami(k.s.) Hazretleri, Þeytan'a;
-"Ey mel'un! Sen hiç böyle yapmazdýn. Herkesin namazýnýn geçmesini kazaya kalmasýný isterdin. Þimdi nasýl oldu da beni uyandýrdýn?" deyince Þeytan þu cevabý verdi:
-"Birkaç ay önce sabah namazýný kaçýrdýðýnda, piþmanlýðýn ve üzüntün sebebi ile çok aðlayýp inlediðin için affolunmuþ idin ve ayrýca yetmiþ bin namaz sevabý almýþtýn. Bu gün, onu düþünerek sadece vaktin namazýnýn sevabýna kavuþasýn da, yetmiþ bin namaz sevabýna kavuþamayasýn diye seni uyandýrdým." dedi

1. "Kýyamet gününde kulun en evvel sorguya çekileceði þey namazdýr."

“Eðer namaz kýlanýn önünden geçen, iþlediði cürmün(hatanýn) þuurunda olsaydý, kýrk sene bekler yine o insanýn önünden geçmezdi.” Hadis-i Þerif

Meþhur Ýslâm âlimlerinden Ýmam-ý Birgivî Hazretleri zamanýn Þeyhülislâmý tarafýndan verilen bir fetvayý yýrtmýþ ve fetvanýn yanlýþ olduðunu söylemiþti. Verdiði fetvanýn yýrtýldýðýný haber alan Þeyhülislâm, Birgivî Hazretlerini hesap sormak için huzuruna çaðýrdý. Þeyhülislâmýn makamýna varan Birgivî Hazretleri namaz kýlmakta olan Þeyhülislâma selâm verip içeri girdi... Þeyhülislâm namazý bitirdikten sonra: ,

— Namaz kýlan bir kimseye selâm verilir mi? diye sordu.

Ýmam-ý Birgivî Hazretleri ise:

— Biliyorum namaz kýlan bir kimseye selâm verilemez... Lâkin siz benim içeri girdiðimde namaz kýlmýyor, içeri çok karanlýk þu pencereyi nasýl büyütmeli diye düþünüyordunuz. Ben de sizi pencere ile meþgul görüp selâm verdim, dedi.

Þeyhülislâm, Birgivî Hazretlerinin kemalâtýný anlamýþtý. Böyle bir kâmil insaný ayaðýna çaðýrdýðýndan dolayý özür diledi. Yemek vakti oldu. Yemek yiyeceklerdi. Þeyhülislâmýn maiyeti davet edildi. Sofra hazýrlandý. Herkes mükellef vaziyette kurulmuþ olan sofraya oturdular. Birgivî Hazretleri ise onlarýn yemeðine hiç iltifat etmeyerek kendi torbasýndan zeytin - ekmek çýkarýp yemeye baþladý. Þeyhülislâm ve diðer misafirler, Birgivî Hazretlerine hazýrlanan yemekten niçin yemediðini sordular.

Birgivî Hazretleri eliyle yemek yiyenlerin gözlerini yukarýdan aþaðýya bir sývazlayýnca, gördüler ki kendi yemekleri, o iþtahla - zevkle yedikleri yemek kokmuþ leþten ibaret... Kokmuþ leþin üzerinde gezen kurtlarý görünce onlar da þaþýrdýlar nasýl bu yemeði yediklerine... Birgivî Hazretleri himmet edip tekrar normal hale avdet ettiklerinde Ýmam, bir de kendi ekmeðini elinin içine alýp sýktý ki, elinden süzülmüþ balýn damladýðýný gördüler.. Çünkü onlarýn yediklerine kul hakký karýþtýðý için haram olmuþ, Birgivîninki ise kendi elinin emeði olduðundan helâldi...

Anneannesinin sözleri yankýlandý kulaklarýnda: ''Oðlum namaz hiç bu vakte býrakýlýr mý?'' Anneannesinin yaþý yetmiþe dayanmýþ, ama ezan
okunduðu vakit yerinden sýçrar, yaþýndan beklenmeyecek bir hýzla abdestini alýr ve namazýný kýlardý.

Kendisi ise,nefsini bir türlü yenemiyordu. Ne oluyorsa, hep... namaz son dakikalara kalýyor, bu sebeple namazýný alelacele eda ediyordu. Bunu düþünerek kalktý yerinden, gözü saate kaydý. Yatsý ezanýnýn okunmasýna on beþ dakika kalmýþtý. Baþýný her iki yöne piþmanlýkla sallayarak, "Yine geciktirdim namazý." dedi kendi kendine.

Kývrak hareketlerle abdestini aldý ve daha elini yüzünü tam kurulamadan kendisini odasýna attý. Mecburen, hýzlý hareketlerle namazý eda
etti. Tesbihatýný yaparken anneannesini düþünmeden edemedi. "Bu halimi görse, tatlý-sert kýzardý yine bana." dedi. Çok seviyordu onu ...Hele öyle bir namaz kýlýþý vardý ki, onu hep bir gökkuþaðý hayranlýðýyla seyrederdi. Namazda öyle bir mahviyeti vardý ki... hicabýndan renkten renge girerdi.
O gün akþama kadar derse girmiþti. Müthiþ bir aðýrlýk vardý üzerinde. Duasýný yaparken, baþýný ellerinin arasýna alýp secdeye durdu. Namazdan sonra bir süre bu þekil tefekkür etmeyi severdi. Gözleri kapanýr gibi oldu. "Ne kadar da yorulmuþum." dedi. Daldý gitti öylece....

Kýyamet kopmuþtu. Mahþeri bir kalabalýk vardý. Her yön insanlarla doluydu. Kimi dona kalmýþ, hareketsiz bir þekilde etrafý izliyor; Kimi saða sola koþturuyor, kimisi de diz çökmüþ, baþý ellerinin arasýnda bekliyordu. Yüreði yerinden fýrlayacak gibi atýyor, adeta kafesinden kurtulmaya çalýþýyor,soðuk soðuk terler döküyordu. Hayattayken kýyamet, sorgu sual ve mizan hakkýnda çok þey duymuþ ve ahiret hayatý adýna bu kavramlar kendisi için köþe taþý olmuþlardý. Ama mahþer meydanýnda ki ürperti, korku ve bekleyiþin bu denli dehþet vereceðini düþünmemiþti.

Hesap ve sorgu devam ediyordu. Bu arada onun ismini de okudular. Hayretle bir saða, bir sola baktý. "Benim ismimi mi okudunuz?" dedi dudaklarý titreyerek.....

Kalabalýk birden yarýlmýþ, bir yol olmuþtu önünde. Ýki kiþi kollarýna girdi. Mahþer meydanýnýn vazifelileri olduklarý belliydi. Kalabalýk arasýndan þaþkýn bakýþlarla yürüdü. Merkezi bir yere gelmiþlerdi. Melekler her iki yanýndan uzaklaþtýlar. Baþý önündeydi. Bütün hayatý, bir film þeridi gibi geçiyordu gözlerinin önünden...." Þükürler olsun " dedi, kendi kendine ve devam etti; " Gözlerimi dünyaya açtým,Hep hizmet eden insanlarý gördüm. Babam sohbetlerden sohbetlere koþuyor, malýný islam yolunda harcýyordu. Annem eve gelen misafirleri aðýrlýyor, yemek sofralarýnýn biri kalkýp, bir yenisi kuruluyordu. Ben ise, hep bu yolda oldum. Ýnsanlara hizmete çalýþtým. Onlara Allah'ý anlattým. Namazýmý kýldým. Orucumu tuttum. Farz olan ne varsa yerine getirdim. Haramlardan kaçýndým." Kirpiklerinden aþaðý gözyaþlarý
dökülürken, "Rabbimi seviyorum, en azýndan sevdiðimi zannediyorum." Diyordu. Ama bir yandan da "O'nun için ne yapsam az, Cennet'i kazanmama yetmez." Diye düþünüyordu.Tek sýðýnaðý Allah'ýn rahmetiydi.

Hesap sürdükçe sürdü. Boncuk boncuk terliyordu. Sýrýlsýklam olmuþ, zangýr zangýr titriyordu. Gözleri terazinin ibresindeki neticeyi
bekliyordu. Sonunda hüküm verilecekti. Vazifeli melekler ellerinde bir kaðýt, mahþer meydanýnda ki kalabalýða döndüler. Önce ismi okundu. Artýk ayaklarý tutmaz olmuþtu. Neredeyse yýðýlýp kalacaktý. Heyecandan gözlerini kapamýþ, okunacak hükme kulak kesilmiþti.

Mahþeri kalabalýktan bir uðultu yükseldi. Kulaklarý yanlýþ mý duyuyordu? Ýsmi cehennemlikler listesindeydi. Dizlerinin üstüne yýðýldý. Hayretten dona kalmýþtý. " Olamaaaazzzz " diye baðýrdý. Saða sola koþturdu. "Ben nasýl Cehennemlik olurum? Hayatým boyunca hizmet eden insanlarla birlikte oldum. Onlarla beraber koþturdum. Hep rabbimi anlattým." Diyordu.

Gözleri saðanak olmuþ, titrek vücudunu ýslatýyordu. Vazifeli iki melek kollarýndan tuttu. Ayaklarýný sürüyerek ve kalabalýðý yararak
alevleri göklere yükselen Cehennem'e doðru yürümeye baþladýlar. Çýrpýnýyordu. Medet yok muydu? Bir yardým eden çýkmayacak mýydý?

Dudaklarýndan kelimeler kýrýk dökük, yalvarmayla karýþýk döküldü.."Hizmetlerim... Oruçlarým.... Okuduðum Kur'anlar......Namazým....Hiçbiri beni kurtarmayacak mý?" diyordu. Baðýra baðýra yalvarýyordu. Cehennem melekleri onu sürüklemeye devam ettiler. Alevlere çok yaklaþmýþlardý. Baþýný geriye çevirdi. Son çýrpýnýþlarýydý.

Resülullah, "Evinin önünde akan bir ýrmak içinde günde beþ defa yýkanan bir insaný o ýrmak nasýl temizler, günde beþ vakit namazda insaný günahlardan öyle temizler." Buyuruyordu. "Oysa ki benim namazlarým da mý beni kurtarmayacak?" diye düþünüyordu.

" Namazlarým.....Namazlarým....Namazlarým." diye diye hýçkýrdý. Vazifeli melekler hiç durmadýlar. Yürümeye devam ettiler; Cehennem çukurunun baþýna geldiler. Alevlerin harareti yüzünü yakýyordu. Son bir defa dönüp geriye baktý. Artýk gözleri de kurumuþtu. Ümitleri sönmüþtü. Baþýný öne eðdi. Ýki büklüm oldu.

Kollarýný sýkan parmaklar çözüldü. Cehennem meleklerinden birisi onu itiverdi. Vücudunu birden bire havada buldu. Alevlere doðru düþüyordu. Tam bir iki metre düþmüþtü ki, bir el kolundan tuttu.

Baþýný kaldýrdý. Yukarýya baktý. Uzun beyaz sakallý bir ihtiyar onu düþmekten kurtarmýþtý. kendisini yukarýya çekti. Üstündeki baþýndaki tozu silkerek ihtiyarýn yüzüne baktý.

"Siz de kimsiniz ?" dedi.
Ýhtiyar gülümsedi: " Ben senin namazlarýným."

"Neden bu kadar geç kaldýnýz ?Son anda yetiþtiniz. Neredeyse düþüyordum."dedi....

Ýhtiyar yüzünü gererek, tekrar güldü; Baþýný salladý;

" Sen beni hep son anda yetiþtirirdin, ...hatýrladýn mý?


Secdeye kapandýðý yerden baþýný kaldýrdý. Kanter içinde kalmýþtý. Dýþarýdan gelen sese kulak kabarttý. Yatsý ezaný okunuyordu.Bir ok gibi yerinden fýrladý. Abdest almaya gidiyordu. sýzýntý dergisi