AKINCILAR

            Bir defasında, Davud Aleyhisselam:

            -“Bu gece Allahü Teala hazretlerini öyle tesbih edeceğim ki, mahlukatından hiçbir kimse; onu bu şekilde tesbih etmemiştir!” dedi.

            Bunun üzerine evinin(bahçesindeki) suyun içinde olan bir kurbağa kendisine seslendi:

            -“Ey Davud! Sen Allahü Teala hazretlerini çok tesbih etmekle övünüyor musun? Tam yetmiş senedir; Allahü Teala hazretlerini zikrediyorum. Allah’ın zikrinden dilim kurumadı. Ve bu on gecedir de şu iki kelimeyle meşgul olmaktan hiçbir şey yemedim ve içmedim.”  Davud Aleyhisselam:

            -“O iki kelime nedir?”  diye sordu. Kurbağa:

            Şunlardır dedi:

            -“Ey her bir lisan ile tesbih olunan! Ve her bir mekanda zikir olunan(Rabbim seni noksan sıfatlardan tesbih ve tenzih ederim)…”

            Bunun üzerine Davud Aleyhisselam kendi içinde;

            -“Ben bundan daha beliğ bir söz söyleyemem! Dedi.

                                                                                  Ruhu’l-Beyan Tefsiri Cilt 15 Sh.331